Obra\u010duni koji su prilo\u017eeni polaze od pretpostavke da nikada nije formirana Jugoslavija a da su Hrvati i Srbi u Hrvatskoj ostali pod vla\u0161\u0107u Austrije ili Ma\u0111arske nakon Prvog svetskog rata.<\/p>\n
<\/p>\n
Zamislimo, dakle, da je kralj Aleksandar Kara\u0111or\u0111evi\u0107 bio manji megaloman i da je pobedu u Prvom svetskom ratu iskoristio za \u0161irenje Srbije pripajanjem Vojvodine i Bosne i Hercegovine. Previ\u0161e su bili veliki gubici u ljudstvu tokom rata, a i uprava nad Makedonijom i Kosovom i Metohijom nije imala kada da se formira od 1912. do 1914. godine.<\/p>\n
Recimo da je od tada do danas postojala federacija Srbije, BiH, Makedonije i Crne Gore uz autonomnu pokrajinu Kosovo i Metohiju, gde bi Albanci do danas imali potpunu samostalnost u upravljanju na lokalnom nivou.<\/p>\n
Od 1912. do 1913. godine Srbija je udvostru\u010dila povr\u0161inu pripajanjem Makedonije, Kosova i Metohije i San\u017eaka, a zatim bi opet udvostru\u010dila povr\u0161inu dodavanjem Vojvodine i Bosne i Hercegovine. \u010cetiri puta ve\u0107a povr\u0161ina u samo \u0161est godina pri ogromnim ljudskim gubicima tokom rata. Do Drugog svetskog rata bi se konsolidovala ekonomski, ljudski i administrativno, a u ratu bi vodila \u201cBugarsku\u201d politiku, kako bi pro\u0161la bez novih \u017ertava.<\/p>\n
Pretpostavimo da je Hrvatska ostala pod vla\u0161\u0107u Ma\u0111arske, a Slovenija Austrije. U tom slu\u010daju bi i Hrvati i Srbi bili manjinsko etni\u010dki ugro\u017eeno stanovni\u0161tvo u Ma\u0111arskoj i Austriji. Usta\u0161ka ideologija i nacionalna identifikacija kroz mr\u017enju prema Srbima se nebi stvorili pred mnogo mo\u0107nijim vladarom.<\/p>\n
U Drugom svetskom ratu Hrvati i Srbi bi zajedni\u010dkom partizanskom borbom stekli nezavisnost od Ma\u0111arske, Austrije ili Italije, sasvim svejedno.<\/p>\n
Hrvati bio ostvarili tisu\u0107ljetni san, a srpska manjina bi bila prijatelj u ispunjenju tog sna.<\/p>\n
Hrvati i Srbi su imali sli\u010dne karakteristike u pro\u0161lom veku u Hrvatskoj: niske stope nataliteta i velike stope emigracije. Zna\u010di, bez usta\u0161kih zlo\u010dina u Drugom svetskom ratu, i bez vojnih operacija Bljesak i Oluja, Srbi bi proporcionalno pratili kretanje hrvatskog stanovni\u0161tva: koncentrisali bi se u gradovima, selili za Srbiju i odlazili bi na privremeni rad u inostranstvo.<\/p>\n
Prikazani Obra\u010duni polaze od zadr\u017eavanja iste proporcionalne strukture Srba u odnosu na Hrvate po \u017eupanijama. Odakle su se Hrvati selili, Srbi bi to isto \u010dinili, gde bi se Hrvati koncentrisali, tamo bi i Srbi. \u201eKud svi Turci, tu i mali Mujo\u201c, reklo bi se.<\/p>\n
Izme\u0111u dva svetska rata Slovenija i Hrvatska nisu dostigle punu teritorijalnu celovitost (pa kraljevina Jugoslavija do\u0111e kao korak do tog cilja), te u popisu iz 1921. godine nedostaju podaci o stanovni\u0161tvu Zadra i Istre. Podaci se mogu na\u0107i u italijanskim popisima.<\/p>\n
Podaci iz popisa 1921. godine ne sadr\u017ee pripadnost naciji, ve\u0107 veroispovest. Po\u0111imo od pretpostavke da su pravoslavci Srbi, dok su katolici Hrvati i druge manjinske grupe (Ma\u0111ari). Te davne 1921. godine, tri godine nakon formiranja Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, na teritoriji Hrvatske \u017eivelo je 594.017 stanovnika pravoslavne veroispovesti i u\u010destvovali su sa 19,73% u ukupnom stanovni\u0161tvu Hrvatske.<\/p>\n
Broj je popisom iz 1931. godine pove\u0107an na 657.555 lica, uz\u00a0pad udela na 19,3%. Udeo je neznatno\u00a0smanjen pri relativno ve\u0107em broju odlazaka Hrvata u emigraciju, a usled pokatoli\u010davanja Srba gladne 1929. godine, kada se vera menjala za d\u017eak bra\u0161na.<\/p>\n
Prema rezultatima prvog posleratnog popisa iz 1948. godine broj Srba je smanjen na 543.772 lica, a udeo u ukupnom stanovni\u0161tvu na 14,5%, gde je do pada udela do\u0161lo manjim delom i usled teritorijalnog pro\u0161irivanja Hrvatske i pove\u0107anja broja stanovnika po tom osnovu.<\/p>\n
Broj Srba je prema popisu stanovni\u0161tva iz 2002. godine smanjen za 392.386 lica u odnosu na 1921. godinu. Pri tome je smanjen za oko 400 hiljada lica u odnosu na popis iz 1981. godine.<\/p>\n
Ako pretpostavimo da su Srbi zadr\u017eali isti udeo u ukupnom stanovni\u0161tvu po \u017eupanijama kao i 1921. godine dolazimo do 977.737 stanovnika srpske nacionalnosti u Hrvatskoj u 2002. godini (od tada bi se do danas broj smanjio kao i kod Hrvata usled manjeg broja ro\u0111enih od umrlih). U odnosu na popisani broj ovaj broj je ve\u0107i za 719.079 lica. On je posledica kako usta\u0161kih pokolja u Drugom svetskom ratu tako i masovnog izbegli\u0161tva u \u201eOslobodila\u010dkom\u201c ratu 1991-1995. godine.<\/p>\n
Ukupan broj stanovnika Hrvatske bio bi oko 5,2 miliona, a ne 4,4 miliona.<\/p>\n
Sve ovo je lep san o nekakvoj lep\u0161oj pro\u0161losti, da smo svi mi bili bolji ljudi, a ne Hrvati i Srbi, kakvi jesmo.<\/p>\n
![](\"http:\/\/www.makroekonomija.org\/wp-content\/uploads\/hrv-popisi-1921-20022.jpg\" "\\"hrv")
<\/a><\/p>\n